وبلاگ تحلیلی سیاسی قم

حق رای محفوظ!

qomtimes — Tue, 11 Mar 2008 16:07:18 GMT

با مروری کلی بر اسامی نامزدهای تایید صلاحیت شده حوزه انتخابیه قم در انتخابات مجلس هشتم، ضمن احترام به این افراد،باید یادآور شد که حداقل در نگاه اول هیچ گزینه مطلوب و البته کاری برای احراز نمایندگی قم نمی توان پیدا کرد، حتی اگر در این لیست نمایندگان فعلی و سابق قم و یا دبیرسابق شورایعالی امنیت ملی نیز حضور داشته باشند.البته با پایش ثبت نام اولیه نامزدها، افراد شاخص، توانمند و امتحان پس داده از جناحهای مختلف آماده رقابت در میدان مجلس هشتم شده بودند که نوید انتخابی پرشور و هیجان می داد و حتی مورد تاکید مسئول انتخابات قم نیز قرار گرفته بود، اما با در نظر گرفتن مراحل مختلف فیلترینگ در هیاتهای اجرایی ونظارت و همچنین شورای نگهبان از مجموع ۹۱ نامزد ثبت نام شده در حوزه انتخابیه قم تنها ۴۵ نفر واجد شرایط شناخته شدند که این خود به معنی کنار گذاشته شدن ۵۰ درصد از نامزدهای ثبت نامی است که نسبت به میانگین کشوری رقم بسیار بالایی است .البته از یک نکته غامض و نهفته نیز نمی توان براحتی عبور کرد و آن مصادف شدن این رد صلاحیت ها با تغییر حوزه انتخابیه علی لاریجانی از تهران به قم بود. جایی که برادر علی لاریجانی به عنوان یکی از فقهای شورای نگهبان نقش ویژه ای بر عهده دارد! بهر حال در غیاب نامزدهای شاخص حدس زدن این که چه کسانی از طرف مردم قم به مجلس راه می یابند چندان مشکل نیست! در مطلب پیشین، دلایل حضور علی لاریجانی در قم تشریح شد، ولی مزید بر آن، می توان به نکاتی دیگر نیز اشاره کرد. ناظران تحرک اخیر لاریجانی را دوران گذار از هوای تازه^۱ به دولت آشتی ملی می دانند. اگر ناطق نوری شش ماه قبل از انتخابات ریاست جمهوری هفتم با حضور در جامعه مدرسین در ان شامگاه آذر سال ۷۵ ، تاییدیه این گروه را در جیب خود گذاشت، همشهری وی یعنی علی لاریجانی دو سال زودتر از انتخابات ریاست جمهوری دهم و در شرایطی مناسب تر این تاییدیه را از آن خود کرده است. البته با ذکر این نکته که وی یک بار این مسیر را با تلخی هر چه تمام نتوانست به پایان برساندو آن در انتخابات ریاست جمهوری نهم بود که در میان ۷ نامزد انتخابات رتبه ای بهتر از عنوان ششم بدست نیاورد و در همین استان قم که مردم با مشارکت ۷۷ درصدی رتبه اول کشور را از ان خود کرده بودند، وی کمتر از ۸ درصد ارای مردم را از آن خود کرد و به رتبه ای بهتر از جایگاه پنجم نتوانست دست یابد. براستی به چه دلیل وی بازی در زمین اندودشده قم را به جغرافیای سیاسی گسترده تهران ترجیح داده است. آیا وی از قم و خصوصا جامعه مدرسین به عنوان یک سکوی پرش برای حرکات بعدی خود نگاه می کند.بهر حال علی لاریجانی باحضور در قم بازی در دو نقش را اغاز کرده است. وی از یک طرف با دلخور نشان دادن خود از تصمیمات جبهه متحد اصولگرایان در تهران سعی در تخطئه انها دارد و از طرف دیگر با نگهداشتن سبد در دست خود و قرار ندادن آن در زمین اصلاح طلبان منتظر فیدبک رفتار غیرخطی مردم در انتخابات است تا در هر حالت چه پیروزی اصولگرایان و چه پیروزی اصلاح طلبان حرکت بعدی خود را با اطمینان از راه یافتن به مجلس از حوزه قم از هم اکنون طراحی کند.البته با ذکر این نکته که از مجموع ۶۵۰ هزار واجد شرایط در قم شاید اندکی بیشتر از یکصد هزار رای را بخود اختصاص دهد که قطعا آمار کمی است. بازی دیگری بصورت سه ضلعی قالیباف - رضایی - لاریجانی نیز در میان اصولگرایان جدابافته از دولت بصورت پنهان در جریان است که با کنار گذاشتن رضایی از ان، موازنه قدرت قالیباف و لاریجانی تنها در نقطه ای بهم می خورد که یکی از این دو ضلع زودتر به بدنه اصلاح طلبان متصل شود.البته قالیباف یکبار بصورت جوش ناقص به این جریان متصل شد و ان درست در زمانی بود که خسته از بازی اصولگرایان در انتخابات ریاست جمهوری نهم، در دور دوم انتخابات به آغوش هاشمی رفت. هر چند که این اتصال بسیار زود ولو در ظاهر از هم گسیخته نشان داده شد ولیکن گویا تماسها همچنان برقرار است و باقی ماندن محسن هاشمی در شرکت مترو دلیلی بر این ادعاست و البته از این نکته نیز نباید غافل شد که قالیباف در ذهن خود رویداد انتخاب خاتمی در دوم خرداد ۷۶ را که با نقش انکارناپذیر کارگزاران عملی شد، در انتخابات بعدی تکرار پذیرمی داند. بازی دومینویی که علی لاریجانی اغاز کرده در هر حال او را برنده نشان می دهد و البته بازنده ای نیز در این میان وجود دارد که بیشتر افرادی هستند که او را به عنوان نماینده خود انتخاب نموده اند.براستی لاریجانی به چه دلیل در اجاق جامعه مدرسین دمیده است! آیا او قصد پختن آش آشتی ملی را دارد و بدنبال فراهم کردن نخود ان از میان اصولگرایان منتقد دولت و یا حتی جریان اصلاح طلبی است.برای پاسخ به این سوال باید تاریخ را ورق زد. چرا که تاریخ خود بهترین جواب برای این پرسش است.اینکه نامزدهای معرفی شده توسط جامعه مدرسین تاکنون با استفاده از ظرفیت سیاسی جامعه مدرسین بلافاصله پس از رای اوردن در انتخابات از این جامعه رویگردان می شوند نکته تازه ای نیست. از مرحوم آذری قمی و طه هاشمی تا این اواخر میرمحمدی و بنایی این داستان درازا دارد. اگر جبهه متحد اصولگرایان بدنبال گرفتن تعهد از اعضای خود و نوشتن میثاق نامه است جامعه مدرسین هیچ سازوکاری برای هدایت و نظارت کلان بر روی اعمال نامزدهای معرفی شده از سوی خود ندارد و البته این امر بر مردم مشتبه می شود که این گروه تنها خود را موظف به معرفی نامزد می داند و نه بیشتر ! و البته مسئولیت هر گونه سوء استفاده از اعتماد مردم به جامعه مدرسین گویا بر عهده هیچکس نیست! به عنوان مثال هنوز خاطره ی طه هاشمی طغرالجردی به عنوان نامزد جامعه مدرسین برای نمایندگی مردم قم که بعد از رای اوردن در انتخابات مجلس پنجم در دامن کارگزاران سازندگی سقوطی ازاد داشت از یاد نرفته است. اعتماد به میرمحمدی که با فشار پدر خود که اتفاقا عضو جامعه مدرسین هم می باشد در لیست این جامعه برای انتخابات مجلس هفتم قرار گرفته بود و البته خود را وقف مردم قم وشامل عنایت حضرت معصومه (س) می دانست با راه اندازی ائتلاف فراگیر اصولگرایان و نامزدی از تهران در این انتخابات خیلی زود رنگ باخت. نکته بسیار مهم و مشترک در بین این نامزدها عدم تعامل سیاسی مناسب این افراد با گروهها و جریانها بدون وابسته شدن به این جریانهاست که خود حکایت از ضعف مفرط این افراد در برقراری ارتباط مناسب با نهادها و گروهها و نداشتن شاخصه ها و ضابطه های مناسب برای نمایندگی مجلس است. فرضا علی بنایی در مجلس هفتم بیشتر از اینکه مدافع موکلین خود از قم باشد سنگ هاشمی و اطرافیانش را مدام به سینه می زد و یا تعامل آشتیانی با جامعه روحانیت مبارز در نوع خود قابل تامل است و البته تا بدانجا پیش رفت که ایشان قصد نامزدی از تهران داشتند. روی آوردن به علی لاریجانی نیز که خود جریان ساز است حکایت افتادن از آن طرف پشت بام است و با این استدلال از هم اکنون می توان آزمایش چتر نجات را در کوههای لاریجان پیش بینی نمود!

پ.ن:

۱- هوای تازه عنوان شعار انتخاباتی لاریجانی در انتخابات ریاست جمهوری نهم بود

لاریجانی از قم کدام را می خواهد : مجلس هشتم یا جمهوری دهم!

qomtimes — Thu, 07 Feb 2008 13:13:18 GMT

شاید در نگاه اول نامزدی علی لاریجانی از قم، یک اتفاق ساده به نظر آید، که دلیل آن نیز عدم اجماع اصولگرایان در تهران ! بر سر مسایلی چون سرلیست بودن حدادعادل یا لاریجانی و یا جنجال بر سر میزان سهم هر یک از گروههای جناح راست در لیست جبهه متحد اصولگرایان باشد، ولیکن با دنبال گیری رویدادهایی که در این چند ماه اخیر، لاریجانی محور اصلی آنها بوده است، از همین حالا می توان از پروژه بلند مدت عده ای از اصولگرایان غیرهمفکر با جریان حاکم برای فتح دولت دهم رونمایی کرد.البته این پروژه قبلا توسط محمدباقر قالیباف کلید خورده بود و با استعفای علی لاریجانی از دبیری شورایعالی امنیت ملی و نامزدی وی در انتخابات مجلس هشتم، فاز میانی آن با هدف کسب اکثریت مجلس هشتم توسط این گروه و در نهایت گرفتن کرسی ریاست مجلس از افراد هوادار دولت وارد مرحله جدی خود شده است.سفرهای گاه و بی گاه چند روز اخیر لاریجانی به قم بیشتر از اینکه با هدف کسب نظرات گروههای مرجع دینی همچون مراجع معظم تقلید و یا جامعه مدرسین صورت گرفته باشد، ناشی از اراده وی به عنوان یک روحانی زاده برای آگراندیسمان مسئله دوری گزینی دولت نهم از روحانیت و بالاخص جامعه مدرسین است که البته با توجه به موضعگیری اعضای رایحه خوش خدمت نسبت به حضور دو عضو جامعه روحانیت مبارز تهران در لیست جبهه متحد اصولگرایان تهران، این فرآیند بصورت خودکار در حال کامل شدن است. اکنون لاریجانی با اطمینان از پشتوانه حوزه علمیه قم، روند همگرایی با تکنوکراتهای جبهه اصولگرایان که حول محسن رضایی و قالیباف منسجم شده اند را شدت می بخشد و در تسهیم قدرت با اصولگرایان تحول خواه، دست بالا را از پیش گزینش نموده است. امری که می تواند برای عدم تاثیرگذاری انتخاب وی از قم در مقایسه با تهران و البته با تعداد آرایی به مراتب کمتر پوشش مناسبی باشد و ریسک عدم انتخاب احتمالی وی نسبت به تهران را به میزان زیادی کاهش دهد، زیرا مردم قم، فرد شاخصی را در این پست از ابتدای انقلاب تاکنون مشاهده نکرده اند و از هم اکنون ایشان به عنوان یکی از نمایندگان مجلس هشتم از قم مطرح می شود. البته انتخاب وی از سوی جامعه مدرسین در قم، افزایش مقبولیت سیاسی جامعه مدرسین را بدنبال خواهد داشت، زیرا سابقه ذهنی مردم قم نسبت به نامزدهای معرفی شده از سوی جامعه مدرسین چندان مثبت نیست، که البته دلیل آن معرفی نامزدهای بسیار ضعیف از سوی جامعه مدرسین در ادوار گذشته مجلس بوده است که البته گویا در این دوره نیز تکرار شده است. با این حال رانت قرار گرفتن نامزدهای جامعه مدرسین در کنار لاریجانی، تضمینی برای انتخاب آنان در مجلس خواهد شد ولو اینکه ایشان ، عملکرد بسیار ضعیف و غیرقابل قبول نیز در مجلس هفتم داشته باشند. و البته در آخر کلام ذکر این نکته ضروری است که علی لاریجانی شاید چند صباحی بیشتر، درست تا آغاز تشکیل دولت دهم وکیل مردم قم باقی نماند...

مجلس خبرگان در آستانه رویکردی نوین

qomtimes — Mon, 30 Jul 2007 17:21:18 GMT

بالاخره خبر قابل پیش بینی این روزهای قم به وقوع پیوست. آیه الله علی اکبر فیض آنی معروف به مشکینی دار فانی را وداع گفت و مردم قم دیگر از محضر ایشان به خصوص در نمازجمعه های قم فیض نخواهند برد. هر چند ایشان با حکم حضرت امام (ره) و رهبری به مدت طولانی امامت جمعه شهر قم را به عهده داشته اند، اما در طی این دوران بسیار طولانی، خطبه های ایشان در نمازجمعه همواره گویای اراده راستین و محکم ایشان در دفاع از نظام و ارزشهای آن بود، هر چند که برخی صحبتهای خاص ایشان بخصوص در مورد شرایط نمایندگان انتخابی مجلس هفتم و یا نظارت شورای نگهبان، با کمی سوء تعبیر مواجه شد ولیکن زندگی سیاسی آرام ایشان حتی در حساسترین لحظات آن که همانا انتخاب رهبر جدید برای نظام بوده است؛ هیچگاه اسیر فراز و نشیبهای جریانات سیاسی نشد و البته در این میان، همراه داشتن فرزندی مخالف، که مروج افکار سوسیالیستی نیز هست، خلل عمده ای در اراده وی بوجود نیاورد.با این حال گذشته از خلایی که در اثر فقدان ایشان در صحنه سیاسی کشور بخصوص قم بوجود می آید، یافتن جایگزینی مناسب که البته قادر به پر کردن این جایگاه باشد، اندکی مشکل می باشد و البته این امر زمانی حایز اهمیت می باشد که یار همیشه همراه و جانشین اقای مشکینی در نماز جمعه و مجلس خبرگان یعنی ایه الله امینی پس از 22 سال حضور در سه دوره این مجلس، از حضور در دروهی چهارم آن انصراف داده است، که البته اگر ایشان همچنان به حضور خود ادامه میداد، قطعا به عنوان یکی از گزینه های اصلی تصدی این منصب قلمداد می شد.از میان گزینه های مطرح دیگر تنها می توان بر روی نام دو نفر تاکید کرد.آیه الله هاشمی رفسنجانی و ایه الله یزدی که به ترتیب؛ نواب اول و دوم رییس مجلس فعلی خبرگان هستند. شاید در ظاهر امر و بنا بر قواعد مرسوم نایب رییس اول جای رییس را بگیرد، اما این نکته را نیز از نظر نباید دور داشت که شخص هاشمی، هیچ رغبتی برای کسب این منصب برغم فراهم بودن شرایط از خود بروز نداده است و البته این مورد از ویژگیهای خاص ایشان است که تا دقیقه نود، قصد و اراده خود را از دید عموم پنهان می دارد، همانند حضور در انتخابات اخیر ریاست جمهوری که موید این مطلب می باشد.اما مهمتر از داشتن انگیزه برای تصدی این مسئولیت مهم در نظام، حفظ جایگاه سنتی این مجلس و در حقیقت تداوم آن در ساختار و شاکله فعلی است که بر ماندگاری حوزه مسئولیت این مجلس در جغرافیای سیاسی قم و نه تهران دلالت دارد، همانگونه که دبیرخانه مجلس خبرگان رهبری از ابتدای تاسیس در قم مستقر بوده است و البته در این صورت از هم اکنون می توان ایه الله یزدی را با داشتن سوابق مهم اجرایی در نظام همچون ؛ ریاست بر قوه قضاییه و عضویت در شورای نگهبان به عنوان یکی از گزینه های قابل طرح برای ریاست اتی مجلس خبرگان رهبری در نظر گرفت. هر چند در این تحلیل از یک عالم یزدی دیگر که در قم ساکن بوده و اتفاقا عضو مجلس خبرگان رهبری نیز هست، حرفی به میان نیامد ولیکن هیچ دلیل واضحی بر ارتقاء ناگهانی مقبولیت ایشان نزد اعاظم حوزه تا حد در اختیار گرفتن این مسئولیت، نمی توان ارائه کرد، زیرا اجلاس موسمی و نه فوق العاده مجلس خبرگان رهبری، ماه اینده یعنی شهریورماه و به احتمال بسیار فراوان در قم برگزار خواهد شد (برگزاری آن در تهران یا مشهد نیز مسبوق به سابقه است) و البته این بازه زمانی برای نظریه پردازان حکومت اسلامی که برای پیاده سازی اهداف مورد نظر خود، با نشانه گیری مجلس خبرگان به قصد تغییر برخی از سازوکارهای نهادینه شده ی نظام، اهداف بلندی را در سر می پرورانند و در انتخابات اخیر این مجلس نیز با تابلوی نخبگان حوزه و دانشگاه شکست سنگینی متحمل شدند، حقیقتا فرصت اندکی است.

آینده ای آرام برای قم

qomtimes — Mon, 09 Jul 2007 17:33:18 GMT

روانبخش از قم رفت

خبر خیلی کوتاه و مختصر بود. قاسم روانبخش، دبیر سیاسی هفته نامه جنجالی پرتو سخن، عضو اصلی شورای اسلامی دوره دوم و سوم شهر قم، سخنگوی اتتلاف تازه تاسیس نخبگان حوزه و دانشگاه، بار صدیق و همکار نزدیک مصباح یزدی در موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی (ره)، برای فاصله گرفتن از قاعده هرم و رسیدن به نزدیکیهای راس آن، با ترک مسند به اصطلاح خدمتگزاری مردم در شورای شهر قم، راه سازهی خضرایی هرمگون قدرت را در پیش خواهد گرفت و این مهم در حالی اتفاق می افتد که مرتضی آقاتهرانی، استاد اخلاق هیات دولت، نامزد تایید نشده انتخابات خبرگان چهارم و یکی دیگر از نزدیکان مصباح، با فریاد خدمتطلبی دولت و حامیان آن از چارسوی ایران، از زرند کرمان تا مشهد، گوش فلک را پر کرده است و البته چه زود این حنا بی رنگ شد. هر چند برای اهل قم، رفتن این طلبه میبدی که اکنون در استانه 50 سالگی قرار دارد، خوش یمن می باشد ولی ترکتازیهای او در بسیاری از موارد همچون ماجرای پرحادثه سخنرانی اقای هاشمی در 15 خرداد، یادآور اوقاتی تلخ می باشد، ضمن اینکه جلوگیری از سخنرانی عبدالکریم سروش در قم، یکی دیگر از برگهای نه چندان روشن در سیاههی وی می باشد. البته روانبخش پیش از اینها می بایست این عرصه را ترک می کرد و آن لحظه درست در زمانی بود که لیست حامیان دولت در قم با شکست سنگینی مواجه شد و این موضوع باعث شد تا وی و همراهانش در شورای شهر سوم در اقلیت محض قرار گیرند. با این حال رفتن ایشان از قم به هر عنوان ( تصدی معاونت استانداری یزد یا حضور در انتخابات مجلس هشتم) باعث بازگشت آرامش نسبی به فضای سیاسی داخلی قم می باشد، هر چند با باقی ماندن ایشان در جایگاه سردبیری هفته نامه پرتو سخن و سخنگویی ستاد نخبگان حوزه و دانشگاه، پیشبینی آیندهای مطمئن و آرام، بسیار زود هنگام است. علیرغم این موضوع، فضای سیاسی این روزهای استان یزد نیز بواسطه تبعات ناشی از کنار گذاشتن استاندار فعلی، چندان ارام نیست و البته از هم اکنون، گمانه زنی های مختلفی راجع به تبعات حضور روانبخش در یزد و تعویض فضای بازی از قم به یزد انجام می گیرد. بر این نکته، مطلبی دیگر نیز باید افزود و آن ناارامی چند روز اخیر مردم دو شهر میبد و اردکان بواسطه شایعه انتشار نقشه حریم این دو شهر است. هر چند این زخم کهنه بطور متناوب و البته در حوالی انتخابات، سرباز می کند و البته با تکذیب شایعات از سوی مقامات دوباره بسته می شود ولیکن مناقشهی روانبخش این طلبهی تندرو میبدی با خاتمی به عنوان یک طلبهی میانهروی اردکانی که از سال ۸۲ و با انتشار مرموزانه ی کتاب "بازخوانی پرونده یک رئیس جمهور، نگاهی به کارنامه سیدابوالحسن بنی صدر" از سوی وی اغاز شده است، سالهاست که ادامه دارد و همانند جنگ زرگری دیرین مردمان این دو شهر، گویا این دعوا نیز هیچگاه پایان نمیپذیرد.

سوم تیر، مجالها و بایسته ها

qomtimes — Sun, 24 Jun 2007 16:27:02 GMT

اصولا تاریخ نگاری به معنای خاص آن که شامل تحلیل رویدادها و وقایع است، در مملکت ما بسیار تحت تاثیر جریانات سیاسی روز قرار دارد و بسیار بجاست که تاریخ نویسان، خط سیر زمان را همیشه در نظر داشته باشند. به عنوان مثال، این روزها می توان از وقایع کودتای سوم اسفند رضاخان مطالب زیادی نوشت، که البته دقت فراوانی نیز به همراه خواهد داشت اما در مورد ملی شدن نهضت نفت بدلیل اصطکاک بخشی از افکار سیاسی آن روز (جبهه ملی) با جریانهای سیاسی معاصر و طی نشدن فاز میرایی آن بسیار زود است که مطلب دقیقی انگاشته شود. حال با این مقدمه به سراغ مبحث اصلی می رویم. امروز وارد سومین سال از واقعهی سوم تیر می شویم و البته با توجه به مقدمهی مذکور بسیار زود است که اکنون به چرایی این ماجرا بپردازیم. اما حداقل می توانیم از یک زاویهی خاص، روزنه ای هر چند کوچک به این واقعه باز کنیم.

شاید باورتان نشود اما، سوم تیر همان دوم خرداد است، منتهی با فاصله یکماه و یک روز بیشتر.این فاصلهی نمادین را دولت خاتمی خود ایجاد کرد و جریانات رقیب خاتمی همچون محافظه کاران هیچ نقشی در این زمینه نداشته و ندارند.

رشد بسیار سریع و نفوذ بیش از حد نخبگان در ارکان اجرایی در دولت اول و دوم خاتمی موجب فاصله گیری دولت با جامعه شد. هر چند دولت خاتمی بهرههای فراوانی از تمرکز نخبگان و استقرار آنها در منافذ حساس فکری گرفت ولیکن در عوض، اعتماد خیل کثیری از عامهی مردم را از دست داد. این همان پاشنهی آشیلی است که حامیان احمدی نژاد با استفادهی بسیار مناسب از آن، برغم انگهای پوپولیستی، پیروز میدان تیر شدند و البته اکنون فاز معکوس این فرآیند در حال اتفاق است.فاصلهی بیش از حد دولت احمدی نژاد با نخبگان جامعه بی شک پاشنهی آشیل بروزشدهی است که در انتخابات شوراهای سوم، بر روی کلید هشدار آن اندکی فشار آمد و البته در انتخابات مجلس هشتم، صدای زنگ آن نیز بگوش خواهد رسید.حال هر چقدر مشاور رسانهای ایشان از کودتای سهمگین رسانهها بگوید و یا سردار فرهنگی ایشان، از تنها بودن دولت در عرصه اطلاعرسانی خدمات ویژهی آن، گوش فلک را پر کند ولی تاریخ را مجالی نیست جز بازیابی خود و البته این تاریخ است که تاریخ می سازد....

زمین لرزه قم

qomtimes — Mon, 18 Jun 2007 15:23:18 GMT

با توجه به اینکه زمین لرزه در دایره ای به شعاع ۱۷ کیلومتری قم اتفاق افتاده است و بر اساس رسم خطی فرضی بین قنوات و کهک می توان نتیجه گرفت که روستای جنت اباد و حوالی ان از امامزاده خدیجه خاتون در نزدیکی جمکران تا روستای آب شیرین کاشان در مرکز زلزله قرار گرفته اند. خدا به اهالی این روستا رحم کند.

واکاوی پروگاندای جمکران (قسمت پایانی)

qomtimes — Thu, 10 May 2007 10:06:18 GMT

در دو قسمت پیشین، با اوضاع کلی مسجد جمکران بیشتر اشنا شدیم و در این بخش بر روی اهداف و مقاصد ناشی از بزرگنمایی موضوع امام زمان (عج) بخصوص در این دولت متمرکز خواهیم شد.

پس از اینکه احمدی نژاد در جمع علمای کرمان، خبر از احضار علمای عراق توسط امریکاییها برای یافتن سرنخی از مهدی موعود داد، با توجه به سابقه این خبر که بارها از محافل و هیئات مذهبی تکرارشده بود، موضوع اهمیت چندانی نیافت، ولیکن سخنان اخیر ایشان مبنی بر پرس و جو از عارفان و عالمان مسقر در تهران جهت یافتن آدرس امام زمان(عج) آن هم توسط عناصر بیگانه بی شک انعکاس وسیعی پیدا خواهد کرد. اعلام این خبر در حالی است که این روزها همه نهادهای مراقبتی ، خبر از پوشش کامل و گسترده خود بر تمامی اجزاء و ساختارهای اجتماعی به منظور جلوگیری از حوادث و اتفاقات ضدامنیتی می دهند که البته نمونه آن را در برخورد با دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر پیرامون حوادث اخیر بخوبی شاهد بودیم.در مورد حساسیت این دستگاهها نسبت به این گونه مسایل نیز با توجه به عکس العملهای سریع آنها نسبت به فرقه ها و گروههایی که فرضا مدعی ارتباط با امام زمان بوده اند، جای هیچگونه شک و شبهه ای نیست. حال چگونه می توان ادعا کرد که عناصر بیگانه فارغ البال در تهران سراغ یکایک علما و عرفا رفته و بدون واهمه از خواسته خود با آنان سخن بگویند و حتی بقول احمدی نژاد نقشه خود را برای کشتن امام زمان (عج) وارد فاز عملی نمایند. شبیه سازیهای صورت گرفته توسط ایشان برای نوع مدل حکومت مهدوی نیز جای سوال دارد. ایشان در همان جمع علمای کرمان ماموریت دولت خویش را فراتر از واقعیتهای موجود در جامعه، امام زمانی کردن این مملکت اعلام کرده است و البته هیچگونه راهکار عملی برای پیاده سازی چنین مدلی ارائه نکرده و با الهام از فلسفه انتظار، برقراری چنین حکومتی را به روز موعود که شاید تا سالها و دهه های دیگر باید منتظر آن بود، ارجاع داده است.آیا این نوع استفاده ابزاری از مفاهیم و عقاید خاص شیعه برای پاسخگویی به طیف وسیعی از اقشار جامعه که مدام پیگیر وعده های داده شده توسط ایشان هستند، مناسب جایگاه ایشان می باشد.آنقدر ایشان بر این مسئله پافشاری نموده اند که حتی برای اولین القاعده در یک موضعگیری بی سابقه نسبت به اعتقاد شیعیان به امام غایب با استناد به گفته های احمدی نژاد اعتراض کرده است و یا حتی در مجلس عوام انگلیس، نماینده ای با استناد به اینکه در مکتب شیعه هیچکس نمی تواند زمان ظهور را تعیین نماید، از اجمدی نژاد خواسته است تا به قم رفته و پیرامون کسانی که اصطلاحا "وقاتون" نام دارند، تحقیق نماید.

واکاوی پروپاگاندای جمکران (2)

qomtimes — Mon, 12 Feb 2007 03:22:18 GMT

در نوشته پیشین، خلاصه ای از فعالیت مسجد جمکران تا اواخر دهه هفتاد تشریح شد و اکنون ادامه آن تقدیم شما می گردد:

در 17 بهمن ماه 79، شیخ ابوالقاسم وافی، نماینده وقت مردم یزد در مجلس خبرگان رهبری، به عنوان تولیت مسجد منصوب شد.در حکم ایشان که از طرف رهبری امضا شده است، همه مراکز و سازمانها ملزم به مساعدت در راه خدمت بیشتر به این پایگاه عظیم تشیع شده اند. اولین چالشهای عمده پیش روی تولیت مسجد، پیگیری طرح جامع مسجد و همچنین بازنگری در ساختار مدیریتی این مکان بود. مقدمات طرح جامع مسجد از سال 75 آغاز شده بود ولیکن بروکراسی حاکم بر نهادهای متولی در این بخش، اجرای ان را تا سال 78 به تاخیر انداخته بود. آغاز اجرای این طرح عظیم با برآورد تقریبی نزدیک به 980 میلیارد ریال در محدوده ای به وسعت 4 میلیون متر مربع بازیربنای 1 میلیون متر مربع که البته از خیلی جهات، شبیه طرح توسعه مسجد النبی(ص) می باشد ، بدون در نظر گفتن تامین منابع مالی آن و تنها با اتکا به کمکهای مردمی، یکی دیگر از شاهکارهای مدیریت قبلی این مکان است که مزید بر علت شده و سرانجام باعث برکناری وی شد.با توجه به اینکه مقدمات اجرای این طرح ریخته شده بود، بنابراین تولیت جدید مسجد برای تامین منابع مالی این طرح عظیم که با برآوردی دوباره به رقمی در حدود 1200 میلیارد ریال افزایش یافته بود، دست بکار شد و سرانجام در سال 81 با تصویب طرح در شورای عالی شهرسازی و اعمال برخی تغییرات در آن، ردیفی از بودجه کشور به این امر اختصاص داده شد.تنها در راستای اجرای این طرح بیش از 17 هزار متر مربع از ساختمانهای مسجد به کلی تخریب شدند که خود رقم قابل توجهی است. در این میان برخی از ساختمانهای تخریب شده، تازه ساخته شده بودند و نکته عجیبتر اینکه انجام عملیات تخریب بدون توجه به نکات ایمنی منجر به کشته شدن دو نفر از کارگران حین اجرای طرح گردید. هر چند روند تخریب هنوز به انتهای خود نرسیده و این روزها نیز شاهد برچیده شدن سازه فلزی صحن مسجد می باشیم ولیکن بازای این حجم از خرابیهای صورت گرفته، تنها در حدود 8 هزار متر مربع ساختمان احداث شده است که در برابر رقم بیش از یک میلیون متر مربع مستحدثات پیش بینی شده برای اجرای این طرح ، هیچ به حساب می اید، ضمن اینکه تنها در حدود 40 میلیارد ریال از منابع مالی این طرح تاکنون تامین اعتبار و هزینه شده است و شگفت انگیزتر اینکه توسعه بناهای اطراف مسجد که در اختیار سایر نهادهای فرهنگی قرار دارد، مورد حمایت بیشتری قرار گرفته است که در این میان پروژه حرم تا حرم، بدلیل سود سرشار اقتصادی آن از سهم ویژه ای برخوردار است. بنابراین به عنوان یک ناظر منصف، این حق را برای تولیت مسجد بایدقایل شد که علاوه بر نصب صندوقهای متعدد جمع اوری پول و نذورات در جای جای این مکان، محراب مسجد را نیز به این امر حیاتی اختصاص داده و از ان برای جذب بیشتر کمکهای مردمی حتی به قیمت برخورد برخی از مراجع تقلید با شخص وی استفاده نماید، ضمن اینکه نباید از اقدام عجیب ایشان در راه اندازی دفاتر استانی مسجد جمکران که تحت عنوان گسترش فرهنگ مهدویت و همچنین ساماندهی کاروانهای اعزامی به مسجد جمکران صورت پذیرفته است؛ سریع گذشت، زیرا در حقیقت یکی از اهداف اصلی این اقدام در راستای متنوع کردن منابع تامین مالی بوده است.البته ذکر این نکته ضروری می باشد که نفس این اقدام بیشتر در جهت خنثی سازی برخی تلاشهای صورت گرفته در زمینه شبیه سازی مسجد جمکران در سایر نقاط کشور بوده که تا حدودی موثر می باشد. نکته مهم دیگر که شاید برای اولین بار در اینجا مطرح می گردد، چگونگی پر نشدن چاههای عریضه با این حجم از زائران است. مسجد جمکران بطور تقریبی در شبهای چهارشنبه در حدود 200 هزار زایر دارد که البته در برخی از ایام سال مانند نیمه شعبان، شبهای قدر، روزهای تاسوعا و عاشورا و ایام نوروز به این رقم چندین برابر افزوده می شود که در نهایت بطور سالانه 20 میلیون زایر را دربر می گیرد. اگر بر فرض مثال تنها 25 درصد از زایران نامه های خود را درون این چاه بریزند، رقمی در حدود 5 میلیون نامه می شود که در حدود 10 هزار بسته کاغذ A4 پانصد تایی را شامل می شود که بعید است چاه عریضه مسجد تحمل نگهداری چنین حجمی از کاغذ را داشته باشد و این در حالی است که طبق مشاهدات صورت گرفته، تنها کاغذنامه در این چاه ریخته نمی شود و علاوه بر پول و چکهای نقدی انواع زیورالات و طلاجات نیز در این چاه ریخته می شود. بدون در نظر گرفتن ارزش هدایای ریخته شده در چاه و تنها با انجام یک محاسبه ساده، در آمد مسجد تنها از فروش کاغذ عریضه 200 تومانی رقمی در حدود یک میلیارد تومان را در طول سال شامل می شود که البته رقم قابل توجهی بوده و جای شگفتی دارد. بدون لحاظ درست یا نادرست بودن این گونه مسایل از منظر شرعی، با کمال تاسف باید گفت در حقیقت چاهی در این مکان وجود ندارد و آنچه که بنام چاه عریضه از ان نام برده می شود، یک محفظه تمام فلزی است که راه دسترسی به آن از طریق سرداب مسجد می باشد. دلیل پر نشدن این چاه نیز بدین خاطر است که بصورت نوبه ای و بیشتر در اوایل هفته که مسجد تقریبا خلوت می باشد، این چاه از همان طریقی که ذکر شد، خالی می گردد و با تفکیک نامه ها از هدایای قیمتی و همچنین نذورات نقدی، نامه ها را درون کیسه ها ریخته و در نهرهای اطراف مسجد خصوصا در حوالی زمینهای کشاورزی رها می کنند و البته در برخی موارد نیز انها را خاک می کنند.

ادامه دارد....

و بالاخره هاشمی به قم می آید...

qomtimes — Wed, 07 Feb 2007 04:36:18 GMT

سفر این روزهای آقای هاشمی به قم، آنقدر اهمیت دارد که علاوه بر قلمفرسایی هایی متعدد در رسانه های مکتوب و الکترونیکی، شبکه های خبری صدا و سیما نیز اهمیت ویژه ای برای آن قائل شوند.امری که قرار بود در روزهای 20 و 21 دی ماه سال جاری صورت گیرد و لیکن بنابر کسالت پیش آمده برای اقای هاشمی به این زمان موکول شد.البته ایشان در ان سفر لغو شده قرار بود مطابق رسم سالهای پیشین علاوه بر حضور در جمع طلاب تبلیغی ماههای محرم و صفر، در یک همایش علمی که از طرف دانشگاه مفید برگزار شده بود، سخنرانی نمایند.اما میزبان اصلی ایشان در سفر پیش رو، دبیرخانه مجلس خبرگان رهبری است که در قالب اولین دوسالانه پژوهش برتر حکومت اسلامی از ایشان با صدور اطلاعیه ای دعوت به عمل اورده است . هرچند این دعوت، بی ارتباط با رای بی سابقه مردم تهران به ایشان در انتخابات چهارم مجلس خبرگان و تقویت بیش از پیش ایشان در افکار عمومی نیست و لیکن از همین حالا می توان پیش بینی کرد که این سفر مخالفان پر و قرصی خصوصا در بخشهایی از جریان سوم دارد.همان جریانی که با پرچم نخبگان حوزه و دانشگاه وارد میدان انتخابات خبرگان گردید وشکست سنگینی را پذیرا شد.

از زمان روی کار امدن دولت نهم تا کنون اقای هاشمی دوبار به قم سفر کرده است که البته سفر دوم ایشان در خردادماه سال جاری همراه با اتفاقات تلخ به پایان رسید.در هر دو سفر برنامه دیدار ایشان با مراجع عظام تدارک دیده شده بود که البته امری طبیعی به شمار می رود. اما انچه که در این میان از ویژگی خاصی برخوردار شده است، نوع رابطه دولت نهم با مراجع تقلید و ارتباط ان با دیدارهای صورت گرفته از طرف هاشمی با مراجع است.اقای هاشمی همواره طرف مشاوره مراجع بوده است و البته این مهم بدلیل مسئولیت وی در مجمع تشخیص مصلحت نظام و اشراف ایشان بر سیاستهای کلی نظام می باشد، اما حساسیت این سفرها بیشتر بدلیل برخی مباحث مطرح شده از سوی ایشان پیرامون مسئله انرژی هسته ای و احتمالا طرح آنها با مراجع می باشد. هر چند دولت و شخص رییس جمهور به صراحت تنها خود را متولی این مسئله می دانند و از بلند شدن صداهای دیگر در این موضوع به شدت گلایه دارند، اما اگاهی یافتن قشر نخبه و ممتاز جامعه از واقعیات درونی این چالش تمام عیار، هیچگاه دخالت در مراکز تصمیم ساز تلقی نمی شود و دقیقا اقای هاشمی با همین هدف قصد مذاکره با مراجع تقلید دارد.واقعیت این است که نرخ تهدیدسازی دولت نهم نسبت به دولتهای پیشین بسیار زیاد می باشد و البته درپیش گرفتن رویه اعتدال که همواره توصیه مراجع به دولتهای پیشین بوده است، کمتر اثری در این دولت داشته است.در این میان نامه نگاریهای متعدد ریاست محترم جمهور به شخصیتهای سیاسی اگر از جهت گشایش باب مذاکرات سیاسی باشد، قابل توجیه است، اما ایشان از یک موضع کاملا ایدئولوژیک به این مسئله پرداخته است و حتی پا را فراتر نهاده و با پاپ نیز وارد مکاتبه شده است که البته این بار یکی از مراجع تقلید با خطرناک قلمداد کردن این امر، به ایشان جهت ادامه این رویه هشدار جدی داد. بهر حال هاشمی به قم امده است تا راه حلی برای شرایط خطیر امروز و رهیافتهای برای بیرون رفتن سالم نظام از این چالشها بیابد که در این راستا، قطعا به همراهی و کمک مراجع عظام تقلید نیاز دارد. امری که حتی با شایعه حضور غیرمترقبه احمدی نژاد در قم پیش از ایشان، کوچکترین خللی در عزم وی وارد نخواهد کرد.باید منتظر به بار نشستن میوه این سفر بود. هر چند محصول آن بعضیها را تلخکام می کند و مهمتر اینکه خود این میوه نیز شاید تلخ باشد....

کدام دیوارها نشنیده اند...

qomtimes — Tue, 16 Jan 2007 04:09:18 GMT

نمایی نمایی از مزار سلطانشاهی واقع در بیدخت گناباد که مهمترین مکان اهل طریقت در ایران است.آیا این مکان نیز تخریب می شود؟

این روزها، حدود یک سال از حادثه پیچیده تصرف حسینیه امیرالمومنین (ع) در جوار حرم کریمه اهل البیت (ع) که منجر به تخریب این مکان در بهمن ماه همان سال گردید، می گذرد. بررسی ابعاد این حادثه از منظر حقوقی با توجه به کش و قوسهای فراوانی که در لابلای دعاوی حقوقی این موضوع رخ داده، کمکی به شکافت منابع این رویداد و انگیزه یابی آن نمی کند، زیرا فرسایشی بودن امور حقوقی، باعث دور شدن مسببان این رخداد از تیررس افکار عمومی و گم شدن دلایل این قضیه می گردد. البته این حادثه، قرینه دیگری نیز در گذشته داشته است و آن تصرف حسینیه شهدا در سال 76 می باشد که بعد از سخنرانی آقای منتظری در 13 رجب آن سال منجر به غائله ای با همین ویژگی منتهی در ابعادی گسترده تر گردید که البته هیچگاه منجر به تخریب این مکان نگردید. هر دوی این حوادث، در آغازین سال تشکیل دولتهای خاتمی و احمدی نژاد روی داده است. بازیگران و دست اندرکاران در هر دو رویداد یکی می باشند منتهی با این ویژگی خاص که در آبان ماه سال 76 این جماعت تابلوی خاصی نداشته اند اما در دی ماه سال 84 با تابلوی هیات فاطمیون وارد ماجرا شده اند. برآیند نهایی هر دو غائله و در حقیقت نوک تیز حملات به سمت مرجعیت معظم تقلید نشانه رفته است چه در حادثه حسینیه شهدا که شخص منتظری به عنوان یک مرجع مورد تهدید مستقیم قرار گرفته است و چه در حادثه عید غدیر پارسال که بناحق برخی از مراجع معظم تقلید به عنوان بانیان آن قلمداد گردیدند و این در حالی روی داده است که گروههای درگیر در این دو واقعه بنام دفاع از مرجعیت معظم شیعه و ساحت تشیع، غائله آفرینی کردند ولیکن نکته ی ظریف و عجیب این قضایا این است که این گروهها بدست خود باعث تضعیف مرجعیت شیعه آنهم در حوالی دو رویداد بزرگ شیعه ( 13 رجب و عید غدیر) شده اند. شاهد این ادعا، موج تخریب و اهانت گسترده ای است که در نوشته های اهل طریقت نسبت به مرجعیت معظم تقلید بعد از این حادثه روی داده است که البته در نوع خود بی سابقه است و نشان از دقیق بودن اهداف بانیان این طرح در رسیدن به مقاصد خود بوده است(انشا الله در فرصت آتی در مورد عوامل تضعیف مرجعیت شیعه در زمان حاضر، بیشتر خواهم نوشت). اما نوع برخورد دولتها علیرغم مشابه بودن این دو موضوع، بسیار متفاوت بوده است. در دولت خاتمی سریعا با طرح موضوع در شورای عالی امنیت ملی، غائله منتظری خاتمه یافت و مسببان قضیه در رسیدن به اهداف خود ناکام ماندند و شاید یکی از دلایل عدم تخریب حسینیه شهدا برغم تلاشهای فراوان گروههای اجیر شده در این موضوع نیز، همین موضع گیری سریع دولت خاتمی می باشد. اما در دولت احمدی نژاد به علت کم تجربه بودن تیم همراه دولت و یا دلایل ناگفته ی دیگر، موضوع تصرف حسینیه اهل طریقت با تاخیر زمانی قابل توجه تنها منجر به صدور یک گزارش آنهم از سوی شورای امنیت کشور و نه شورایعالی امنیت ملی شد که نه تنها هیچگونه بار اجرایی نداشت بلکه هیچ نکته برجسته ای نیز در آن به چشم نمی خورد و سرانجام مکان حسینیه به همراه چندباب مغازه و خانه های اطراف تخریب گردید. عدم موضع گیری قاطع دولت در این زمینه باعث ادامه برخورد با اهل طریقت در شهرهای دیگر شده است که نشان از حاکم بودن تفکر بانیان این طرح در یک تشکیلات سراسری است که هرگاه اراده کنند، می توانند بدون واهمه و با گذشتن از تمامی متغیرهای امنیت عمومی و با به خطر انداختن امنیت ملی، افکار عمومی را تحت تاثیر ترکتازیهای خود قرار داده و آرامش جامعه را بهم بزنند. ذکر این نکته ضروری است که دایره این برخوردها تنها محدود به اهل طریقت نیست و سایر گروههای با عملکرد متمایز، همچون گروههای مهدویت گرا ( جریان حسن ابطحی و حسین کاظمینی ) نیز از ترکش این حملات البته در انواع دیگر آن در امان نمانده اند که البته شرح آن در نوشته های پیشین به تفصیل بیان شده است. با این تفاسیر، سوال بسیار مهم و اساسی در این موضوع این است که مقصد نهایی طراحان این حرکات، کجا می باشد؟ و یا صریح تر اینکه کدام دیوارها هستند که هنوز صدای گفتن به درها را نشنیده اند!