در نوشته پیشین، خلاصه ای از فعالیت مسجد جمکران تا اواخر دهه هفتاد تشریح شد و اکنون ادامه آن تقدیم شما می گردد:
در 17 بهمن ماه 79، شیخ ابوالقاسم وافی، نماینده وقت مردم یزد در مجلس خبرگان رهبری، به عنوان تولیت مسجد منصوب شد.در حکم ایشان که از طرف رهبری امضا شده است، همه مراکز و سازمانها ملزم به مساعدت در راه خدمت بیشتر به این پایگاه عظیم تشیع شده اند. اولین چالشهای عمده پیش روی تولیت مسجد، پیگیری طرح جامع مسجد و همچنین بازنگری در ساختار مدیریتی این مکان بود. مقدمات طرح جامع مسجد از سال 75 آغاز شده بود ولیکن بروکراسی حاکم بر نهادهای متولی در این بخش، اجرای ان را تا سال 78 به تاخیر انداخته بود. آغاز اجرای این طرح عظیم با برآورد تقریبی نزدیک به 980 میلیارد ریال در محدوده ای به وسعت 4 میلیون متر مربع بازیربنای 1 میلیون متر مربع که البته از خیلی جهات، شبیه طرح توسعه مسجد النبی(ص) می باشد ، بدون در نظر گفتن تامین منابع مالی آن و تنها با اتکا به کمکهای مردمی، یکی دیگر از شاهکارهای مدیریت قبلی این مکان است که مزید بر علت شده و سرانجام باعث برکناری وی شد.با توجه به اینکه مقدمات اجرای این طرح ریخته شده بود، بنابراین تولیت جدید مسجد برای تامین منابع مالی این طرح عظیم که با برآوردی دوباره به رقمی در حدود 1200 میلیارد ریال افزایش یافته بود، دست بکار شد و سرانجام در سال 81 با تصویب طرح در شورای عالی شهرسازی و اعمال برخی تغییرات در آن، ردیفی از بودجه کشور به این امر اختصاص داده شد.تنها در راستای اجرای این طرح بیش از 17 هزار متر مربع از ساختمانهای مسجد به کلی تخریب شدند که خود رقم قابل توجهی است. در این میان برخی از ساختمانهای تخریب شده، تازه ساخته شده بودند و نکته عجیبتر اینکه انجام عملیات تخریب بدون توجه به نکات ایمنی منجر به کشته شدن دو نفر از کارگران حین اجرای طرح گردید. هر چند روند تخریب هنوز به انتهای خود نرسیده و این روزها نیز شاهد برچیده شدن سازه فلزی صحن مسجد می باشیم ولیکن بازای این حجم از خرابیهای صورت گرفته، تنها در حدود 8 هزار متر مربع ساختمان احداث شده است که در برابر رقم بیش از یک میلیون متر مربع مستحدثات پیش بینی شده برای اجرای این طرح ، هیچ به حساب می اید، ضمن اینکه تنها در حدود 40 میلیارد ریال از منابع مالی این طرح تاکنون تامین اعتبار و هزینه شده است و شگفت انگیزتر اینکه توسعه بناهای اطراف مسجد که در اختیار سایر نهادهای فرهنگی قرار دارد، مورد حمایت بیشتری قرار گرفته است که در این میان پروژه حرم تا حرم، بدلیل سود سرشار اقتصادی آن از سهم ویژه ای برخوردار است. بنابراین به عنوان یک ناظر منصف، این حق را برای تولیت مسجد بایدقایل شد که علاوه بر نصب صندوقهای متعدد جمع اوری پول و نذورات در جای جای این مکان، محراب مسجد را نیز به این امر حیاتی اختصاص داده و از ان برای جذب بیشتر کمکهای مردمی حتی به قیمت برخورد برخی از مراجع تقلید با شخص وی استفاده نماید، ضمن اینکه نباید از اقدام عجیب ایشان در راه اندازی دفاتر استانی مسجد جمکران که تحت عنوان گسترش فرهنگ مهدویت و همچنین ساماندهی کاروانهای اعزامی به مسجد جمکران صورت پذیرفته است؛ سریع گذشت، زیرا در حقیقت یکی از اهداف اصلی این اقدام در راستای متنوع کردن منابع تامین مالی بوده است.البته ذکر این نکته ضروری می باشد که نفس این اقدام بیشتر در جهت خنثی سازی برخی تلاشهای صورت گرفته در زمینه شبیه سازی مسجد جمکران در سایر نقاط کشور بوده که تا حدودی موثر می باشد. نکته مهم دیگر که شاید برای اولین بار در اینجا مطرح می گردد، چگونگی پر نشدن چاههای عریضه با این حجم از زائران است. مسجد جمکران بطور تقریبی در شبهای چهارشنبه در حدود 200 هزار زایر دارد که البته در برخی از ایام سال مانند نیمه شعبان، شبهای قدر، روزهای تاسوعا و عاشورا و ایام نوروز به این رقم چندین برابر افزوده می شود که در نهایت بطور سالانه 20 میلیون زایر را دربر می گیرد. اگر بر فرض مثال تنها 25 درصد از زایران نامه های خود را درون این چاه بریزند، رقمی در حدود 5 میلیون نامه می شود که در حدود 10 هزار بسته کاغذ A4 پانصد تایی را شامل می شود که بعید است چاه عریضه مسجد تحمل نگهداری چنین حجمی از کاغذ را داشته باشد و این در حالی است که طبق مشاهدات صورت گرفته، تنها کاغذنامه در این چاه ریخته نمی شود و علاوه بر پول و چکهای نقدی انواع زیورالات و طلاجات نیز در این چاه ریخته می شود. بدون در نظر گرفتن ارزش هدایای ریخته شده در چاه و تنها با انجام یک محاسبه ساده، در آمد مسجد تنها از فروش کاغذ عریضه 200 تومانی رقمی در حدود یک میلیارد تومان را در طول سال شامل می شود که البته رقم قابل توجهی بوده و جای شگفتی دارد. بدون لحاظ درست یا نادرست بودن این گونه مسایل از منظر شرعی، با کمال تاسف باید گفت در حقیقت چاهی در این مکان وجود ندارد و آنچه که بنام چاه عریضه از ان نام برده می شود، یک محفظه تمام فلزی است که راه دسترسی به آن از طریق سرداب مسجد می باشد. دلیل پر نشدن این چاه نیز بدین خاطر است که بصورت نوبه ای و بیشتر در اوایل هفته که مسجد تقریبا خلوت می باشد، این چاه از همان طریقی که ذکر شد، خالی می گردد و با تفکیک نامه ها از هدایای قیمتی و همچنین نذورات نقدی، نامه ها را درون کیسه ها ریخته و در نهرهای اطراف مسجد خصوصا در حوالی زمینهای کشاورزی رها می کنند و البته در برخی موارد نیز انها را خاک می کنند.
ادامه دارد....
سفر این روزهای آقای هاشمی به قم، آنقدر اهمیت دارد که علاوه بر 